COLUMN | “Meneer, letterlijk niemand luistert!” Het is donderdagmiddag en ik, Frank, geef les aan een BOL-groep. Ik ben druk aan het uitleggen hoe je het totaal berekent als je weet hoeveel een bepaald percentage is. De opmerking brengt me aan het twijfelen: wat doe ik? Spreek ik de student aan omdat ze door de klas roept? Maar als ik om me heen kijk, zie ik dat ze gelijk heeft. Studenten zijn aan het droedelen op een papiertje, kijken uit het raam of lijken in het niets te staren. De student hield me een spiegel voor: een confronterende spiegel. Alsof je na een lange, gezellige winter je zwembroek weer past en je je een ongeluk schrikt.
In de teamkamer vertel ik dit aan Anouk. Ze moet lachen en knikt: ze herkent dit soort momenten. Soms maken studenten een opmerking die in eerste instantie ongepast lijkt, maar ze hebben wel degelijk een punt. We hebben het vaak over feedback geven aan studenten, maar eigenlijk zouden we het net zo vaak moeten hebben over feedback ontvangen van studenten.
Zo had ik, Anouk, al stageplaatsen geregeld voor studenten, terwijl nog niet iedereen de stagevoorkeuren had doorgegeven. Stageplaatsen zijn zó moeilijk te vinden dat ik al blij ben als ik iemand ergens kan plaatsen. Toen kreeg ik een mailtje van een student: “Mevrouw, ik krijg bericht dat ik geplaatst ben bij een stageplek, maar ik heb mijn voorkeur nog helemaal niet doorgegeven!” Oeps… Ik was voor mijn beurt gegaan. Ik legde de student uit hoe dit zo gekomen was en ze begreep het wel. Als je je fout toegeeft en het niet wegwuift, hebben studenten er meestal begrip voor. En ik had weer wat geleerd: proactief handelen is goed, maar tijdig afstemmen met studenten is net zo belangrijk.
Als je laat zien dat je feedback van studenten serieus neemt, gebeurt er iets bijzonders. Studenten voelen zich gezien en durven vaker eerlijk te zijn. De sfeer in de klas wordt opener. En als een student je op een fout wijst, zeg dan niet als verstokte docent: “Ik wilde even kijken of jullie wel goed opletten”, maar wees gewoon eerlijk. Laat zien dat je als docent ook fouten maakt.
Bij ons op school worden er soms studentenarena’s georganiseerd: sessies waarbij studenten hun mening mogen geven over de opleiding. Zónder docenten, zodat ze echt eerlijk durven zijn. Waardevol. Maar als we écht werk willen maken van een eerlijke feedbackcultuur, dan moeten we dit in de dagelijkse lessen verwerken in plaats van de openheid te bewaren tot in de arena. Dan voelen studenten zich ook tussendoor echt gehoord én leren wij ook veel bij.
Natuurlijk, feedback ontvangen van studenten is soms confronterend. Je moet je eigen ego even parkeren. Maar dat is precies wat we van onze studenten óók vragen: openstaan voor kritiek en er iets van leren.
Zo blijft onderwijs net die eerste dag in de zwembroek: soms schrik je, maar vaak levert het ook een glimlach op. Want je denkt weer aan de gezellige feestdagen die je hebt gehad en het zet je in beweging, zodat de zwembroek straks wél weer past!