COLUMN | Uitkomsten van onderzoeken naar seksisme, waarvan de manosfeer een giftige manifestatie is, en de impact daarvan op het leven van vrouwelijke studenten komen altijd hard binnen. Toch zouden deze cijfers ons nauwelijks nog mogen verbazen. We weten immers al heel lang dat seksisme, van microagressie tot fysiek geweld, onderdeel is van het dagelijks leven van vrouwen. Sara Ahmed, een van de bekendste feministische denkers van deze tijd, stelt niet voor niets dat het archief al vol ligt met statistieken over seksisme en verhalen van vrouwen. Daarmee legt zij terecht de vraag op tafel: hoeveel bewijs hebben we nog nodig voordat we daadwerkelijk in beweging komen?
Zeker aangezien iedereen het recht heeft om zich veilig te voelen en omdat seksisme een serieus obstakel vormt voor leren en ontwikkeling. Onderzoekers suggereren al jaren dat seksisme samenhangt met structurele stress: wanneer mensen zich onveilig voelen, schakelt het brein over op overlevingsreacties als vechten, vluchten of bevriezen. Daardoor blijft er simpelweg minder ruimte over om te leren en richt het brein zich vooral op de korte termijn in plaats van op ontwikkeling op de langere termijn.
