COLUMN | Als we op feestjes of verjaardagen vertellen dat we in het onderwijs werken, krijgen we vaak gemengde reacties. De onvermijdelijke: ‘O, fijn veel vakanties!’ Maar ook: ‘O jee, met pubers? Ik moet er niet aan denken!’ We hadden ooit een collega die zei: ‘Als je ze behandelt als verantwoordelijke mensen, loop je de grootste kans dat ze zich ook zo gaan gedragen.’ Met dat motto komen we tot nu toe aardig ver.
Tijdens een les zijn studenten hard aan het werk achter hun laptop. Wanneer ik, Frank, een ronde door de klas maak, zie ik één student met een geopend Word-document. Niets aan de hand, zou je zeggen. Bij nadere inspectie blijkt het niet de schoolopdracht te zijn.
‘Dit is de rozenkrans, meneer.’ Ik ben verbaasd: de rozenkrans? ‘Ja, Paus Leo vraagt om deze maand dagelijks de rozenkrans te bidden voor meer vrede in de wereld.’ Nieuwsgierig vraag ik of de student ook echt een rozenkrans bij zich heeft. Dat heeft hij. We praten kort verder. Daarna gaat het document dicht en richt hij zich weer op zijn opdracht. Een beetje aandacht voor de mens en daarna weer door met het werk.
Een paar tafels verder heeft een student een webshop open op zijn laptop. ‘Wat ben je aan het doen?’, vraag ik. ‘Ik zoek een jasje voor mijn chihuahua, want die heeft het koud.’ Even later hebben we een verrassend serieus gesprek over hondenmode. Ook hier geldt: eerst even contact, daarna weer concentratie.
Wanneer we in de pauze samen op weg gaan naar de koffieautomaat, begroeten we een groep wachtende studenten. Ze zijn niet bij ons in opleiding maar uiteraard zeggen we vrolijk ‘hoi’. Eén student vraagt: ‘Mag ik wat vragen? Zijn jullie docenten?’ Dat beamen we. ‘Moeten jullie dan ook veel vergaderen?’ We knikken. ‘Hebben jullie dan wel lekker eten?’ Nee, helaas. Alleen als we het zelf meenemen. De studenten blijken onderwijsassistenten-in-opleiding en zijn zichtbaar teleurgesteld.
We genieten van deze momenten. Ze laten zien dat studenten zich openstellen en zichzelf durven te laten zien. Tegelijkertijd weten wij én zij dat er ook geleerd moet worden. Dus na een glimlach, een vraag of een gesprek, zetten we iedereen weer aan het werk. Ze zijn hier tenslotte voor hun opleiding.
Heerlijk, die openheid. Pubers, ze zijn zo leuk. Soms bidden ze voor vrede, soms voor een voldoende. Allebei heel menselijk.
Deze column werd geschreven door Frank Hofman en Anouk Toonen, docenten aan het Deltion College