In mijn eerste jaar als docent op het mbo leerde ik meer dan in welke opleiding dan ook. Niet uit boeken, maar van studenten. Waarvan één student in het bijzonder: Robin.
Robin was zo’n student waarvan je vanaf dag één denkt: Hier zit meer in dan ik nu zie. Een roodborstje dat hier per ongeluk was beland. Omdat er allerlei dingen in haar leven speelden waardoor ze niet kon vliegen.
Tijdens de lessen Nederlands en rekenen deed ze… niets. He-le-maal niets. Ik probeerde met haar in gesprek te gaan, maar ze beschermde zichzelf. Vaak zat ze nonchalant achterover, armen over elkaar, en riep naar de klas (en vooral naar mij) dat alles “veel te makkelijk” was. Ik legde haar uit dat ze wel iets moest laten zien, voordat ik haar kon opgeven voor examens. Zij vond dat onzin. Vaak daagde ze me uit. We begrepen elkaar niet. Echt niet. Met botsingen tot gevolg.
Op een dag liep ze tijdens de les abrupt weg om te bellen. Zonder iets te zeggen. Zonder aankondiging.
En ik? Ik ging achter haar aan. Omdat ik eerlijk gezegd niet wist wat er aan de hand was, maar ook omdat ik mij vooral zorgen maakte.
Robin werd ontzettend boos op me. Ze riep dat ze toch niks leerde in mijn les. Ik zei dat ik alleen maar wilde weten wat er aan de hand was en of er niks ernstigs was. Ze keek me aan alsof ik iets totaal onverwachts deed. Ik zei: “Ik word niet boos. Ik wil gewoon weten wat er speelt. En ik had graag gewild dat je even tegen me zei dat je de klas uit ging.”
Ze was even stil.
Ik ook.
En precies daar gebeurde iets. Een klein scheurtje in de muur tussen ons. Een zuchtje lucht dat erdoorheen glipte. Vanaf dat moment kwam er ruimte om elkaar echt te zien.
Robin maakte (eindelijk) oefentoetsen.
Één keer een 9.
Daarna een 10.
En nog een 10.
Ik gaf haar op voor de examens. Ze haalde Nederlands. Ze haalde rekenen. En ze vloog door naar haar werkveld, waar ze precies op haar plek bleek te zijn.
En wij? Wij wisten van elkaar wat we aan elkaar hadden. We konden lezen en schrijven met elkaar (wat extra handig is tijdens lessen Nederlands).
Robin was mijn eerste roodborstje. Zo’n student die je eerst irriteert, dan intrigeert, en uiteindelijk ontroert. Zo’n student die je laat zien dat gedrag altijd een verhaal heeft en dat jij soms alleen maar even moet gaan kijken wat daarachter schuilgaat. Soms moet je alleen iets langer volhouden voordat de student je vertrouwt.
Soms denk ik nog aan haar als ik een roodborstje zie in de tuin: klein, fel, scherp.
En vooral: klaar om te zingen en vliegen, zolang je het vogeltje maar niet laat schrikken.