COLUMN | Eind augustus zijn ze begonnen: de studenten uit een BBL-klas Verzorgende-IG. Leeftijden tussen de 19 en 60 jaar. Allemaal andere levens, wel hetzelfde doel. Ze willen graag in de zorg werken en hebben een werkgever gevonden waar ze een leertraject kunnen doen. Een dag per week naar school en daarnaast minimaal 20 uur werken in de zorg. De meesten zijn praktisch en hebben al wat werkervaring, maar willen graag meer leren om een volwaardig Verzorgende-IG’er te worden. Alleen voordat ze dat papiertje kunnen halen, moeten ze ook rekenen en Nederlands afronden.
Iets wat ze lang geleden hebben gehad.
‘Rekenen kan ik echt niet hoor!’ is vaak een eerste reactie.
Maar als er na 8 weken in de les een werkblad met verhoudingen foutloos is gemaakt (wat ze zelf hebben nagekeken), wordt er toch gevraagd of ik, de ‘juf,’ een krul wil zetten. Met een rode pen. Ik heb die al jaren niet meer, wel een groene. Dat hoorde niet, dus hadden ze zelf een rode pen geregeld, want zo waren ze het gewend. Een stukje nostalgie. De rode krul brengt velen even terug naar de tijd waarin dat hét teken was dat je iets goed had gedaan.
Ik moest erom lachen. Daar zaten volwassen mensen met banen, gezinnen, nachtdiensten, mantelzorgtaken en een leven vol verantwoordelijkheden. Toch was daar die vraag: “Wil je er een krul op zetten?”
Niet omdat ze wilden bewijzen dat ze slim waren. Niet omdat dat werkblad in een map verdwijnt met een prachtige beoordeling. Want iedereen, of je nu negentien bent of zestig, heeft af en toe behoefte aan een bevestiging dat je op de goede weg bent.
Misschien verandert er eigenlijk minder als we ouder worden dan we denken. We leveren diploma’s in voor arbeidsovereenkomsten, we ruilen rapporten voor functioneringsgesprekken en de schoolpleinen veranderen in koffiekamers. De behoefte aan waardering blijft.
En dus zette ik met veel plezier die krul. Niet omdat het moest, maar omdat de rode krul een extra bevestiging was van dat ze goed bezig zijn met iets wat diegene jaren niet heeft gedaan.
Je bent nooit te oud om te leren. En blijkbaar ook nooit te oud om trots te zijn op een rode krul.