Van Zadkine-stagiair tot supervisor op Bonaire: ‘Je moet verder kijken dan je takenlijst’

Twee jaar geleden liep Ruben Nieuwenhuis nog stage bij een hotel op Bonaire. Inmiddels woont de twintigjarige oud-student van Zadkine op het eiland, werkt hij als frontoffice supervisor en begeleidt hij zelf mbo-studenten. ‘Mijn stagiairs kunnen denken: twee jaar geleden zat hij hier en nu zit hij daar. Dat kan ik ook bereiken.’

Dat Ruben Nieuwenhuis in de hospitality terecht zou komen, stond niet van jongs af aan vast. Toen hij een opleiding moest kiezen, wist hij nog niet precies wat hij wilde. De mbo-opleiding International Hotel Management van Zadkine trok zijn aandacht door de brede inhoud. ‘Er zat van alles in: talen, vaardigheden, business en bedrijfshulpverlening’, vertelt hij. ‘Ik dacht: zelfs als ik niet in de hospitality ga werken, kan ik hier nog alle kanten mee op. Maar ik wist wel dat ik heel graag in een hotel wilde werken.’

Vooral de praktijklessen en de voorbereiding op de buitenlandse stage zijn hem bijgebleven. Bij de niveau 4-opleiding lopen studenten verplicht minimaal vijftien weken stage in het buitenland. Voor Ruben werd dat Bonaire.

Tropische warmte en persoonlijke service

Twee vriendinnen die eerder op Bonaire waren geweest, brachten hem op het idee. ‘Ik wist nog niet waar ik heen wilde, maar wel dat het een warm land moest zijn.’ Tijdens zijn zoektocht kwam hij uit bij The Bellafonte, een kleinschalig luxehotel in Kralendijk. De combinatie van een hoog serviceniveau en persoonlijk contact met gasten sprak Ruben aan. Hij stuurde een e-mail en kreeg een stageplaats.

Aanvankelijk lokten vooral de warmte, schildpadden en flamingo’s. Eenmaal op het eiland ontdekte hij dat Bonaire meer te bieden had. ‘Ook de cultuur trok me aan, de manier waarop mensen leven en de rust. Je leert om rustiger te leven en meer van het leven te genieten.’

Professionele en persoonlijke groei

Tot de ochtend van vertrek had hij nauwelijks last van zenuwen. ‘Toen dacht ik ineens: nu wordt het echt.’ Ruben verwachtte veel te leren, niet alleen als beginnend hotelprofessional, maar ook persoonlijk. Die verwachting kwam uit. ‘Je woont volledig op jezelf en wordt daardoor volwassener. Je kunt iedereen bellen, maar uiteindelijk sta je er toch alleen voor. Ik ben echt gegroeid, op alle mogelijke manieren.’

Niet alleen kijken, ook zien

Tijdens zijn stage leerde Ruben wat werken in een luxehotel vraagt. Geen dag was hetzelfde: iedere gast had andere wensen en geen kamer was precies gelijk. Vooral zijn professionaliteit en oog voor detail ontwikkelden zich sterk. ‘Je moet overal de tijd voor nemen, alles zien en alles perfect neerzetten. Het gaat om de handelingen die voor een gast het verschil maken en om het voldoen aan diens verwachtingen.’ Ook leerde hij omgaan met directe kritiek en feedback. Dat was niet altijd gemakkelijk. ‘Feedback helpt je om dingen anders te doen. Je krijgt handvatten waarmee je verder kunt.’

Ruben liet tijdens zijn stage nadrukkelijk zien dat hij meer wilde doen dan alleen de taken op zijn lijst afwerken. ‘Als iets buiten mijn taken viel, deed ik het alsnog. Ik ben liever bezig dan dat ik afwacht tot er iets gebeurt.’ Die houding bleef niet onopgemerkt. Na zijn stage hield hij contact met de general manager van het hotel, die hem verschillende keren vroeg of hij wilde terugkomen. Ruben wilde eerst zijn mbo-opleiding afmaken. ‘Ik wilde dat papiertje hebben. Anders was het voor niets geweest.’ Anderhalve maand na het behalen van zijn diploma stapte hij opnieuw in het vliegtuig.

Op zijn twintigste leidinggevende

Bij terugkomst kreeg Ruben al snel de kans om door te groeien. Binnen een halfjaar werd hij frontoffice supervisor. ‘Dat is best snel, helemaal op mijn leeftijd. Maar ik heb altijd gezegd dat ik doorgroeimogelijkheden belangrijk vind. Je wilt jezelf ontwikkelen, maar ook groeien in je functie.’

Als supervisor bewaakt hij de kwaliteit en service in het hotel. Zijn verantwoordelijkheid houdt niet op bij de receptie. ‘Uiteindelijk heeft praktisch het hele hotel met de gast te maken. Je medewerkers moeten de gast blij maken en de kamer moet in orde zijn. Alles hangt met elkaar samen.’ Leidinggeven betekent volgens hem ook dat je soms duidelijk en direct moet zijn. Daarin zoekt hij nog naar de juiste balans. ‘Het moet leuk zijn, maar er moet ook afstand en respect blijven. Dat is soms moeilijk, omdat ik er juist voor kies om heel open te zijn.’

Zijn leeftijd ziet Ruben ook als een voordeel. Voor jonge medewerkers en stagiairs is hij gemakkelijk benaderbaar. Bovendien weet hij nog precies hoe het is om zelf stage te lopen. ‘Ik weet wat er van je wordt verwacht, wat je moet doen en hoe zwaar het kan zijn. Daardoor kan ik studenten makkelijker helpen en coachen.’

Van stagiair naar praktijkbegeleider

Inmiddels begeleidt Ruben bij The Bellafonte zelf studenten. Dat voelt soms bijzonder. ‘Precies twee jaar geleden zat ik hier net als zij. Nu kunnen stagiairs denken: hij zat toen waar ik nu zit en kijk waar hij nu staat. Dat kan ik ook bereiken. Misschien niet hier, maar wel ergens anders.’

Het mooiste vindt Ruben om de ontwikkeling van studenten van dichtbij mee te maken. ‘Je ziet iemand binnenkomen, je ziet diegene tussentijds groeien en uiteindelijk zie je het eindresultaat.’ Hij wil studenten vooral leren om initiatief te tonen. ‘Wees ambitieus en laat van je horen. Je moet respectvol blijven, maar je mag wel je mening geven. En kijk verder. Zie je dat iets niet goed of niet recht staat, pak het dan aan. Met oog voor detail laat je veel meer zien dan wanneer je alleen een takenlijst afwerkt.’

Plezier tijdens de stage is belangrijk, maar leren staat voor hem voorop. ‘Je bent nog steeds student en zit op een eiland, dus lang leve de lol. Maar ik wil ze wel echt iets meegeven waar ze later wat aan hebben.’

‘Gewoon doen!’

Zonder de verplichte buitenlandstage was Ruben mogelijk nooit naar Bonaire vertrokken. ‘Anders had ik die uitdaging misschien nooit opgezocht en zat ik nu nog steeds in Nederland.’ Studenten die twijfelen over een buitenlandse stage, geeft hij daarom een helder advies: ‘Gewoon doen. Het is spannend en misschien ben je voor het eerst alleen. Maar als je eenmaal ergens bent, is het zoveel makkelijker om nieuwe vrienden te maken en jezelf te ontwikkelen.’

Voorlopig heeft Ruben het naar zijn zin op Bonaire, maar het eiland hoeft niet zijn eindbestemming te zijn. Australië lonkt als mogelijke volgende stap. Voor nu doet hij bij The Bellafonte dagelijks nieuwe ervaring op – als hotelprofessional, leidinggevende en begeleider van een nieuwe generatie mbo-studenten.