COLUMN | Er was eens een jongen die niet durfde te schrijven. Laten we de jongen Ryan noemen. Ryan had dyslexie én had zijn hele schoolloopbaan gehoord wat er niet goed was aan zijn teksten. Zijn spelling deugde niet. Zijn grammatica schoot tekort. Zinnen liepen niet lekker. En eerlijk is eerlijk: dat was allemaal waar. Maar niemand had Ryan verteld dat hij wel degelijk fantastische verhalen kon vertellen.
Ryan was mijn student. Hij begon op de havo, stapte over naar het hbo en belandde uiteindelijk op het mbo. Niet omdat hij niets te vertellen had, maar omdat hij steeds opnieuw werd afgerekend op wat er niet goed ging. In mijn lessen creatief schrijven verliep het anders. De studenten schreven hun verhalen op en lazen ze daarna voor. Ryans verhalen raakten mij vanaf de eerste letter en dat vertelde ik hem ook. Omdat ik eerst luisterde naar zijn verhaal en daarna pas de teksten las, werd hij niet direct gewezen op wat fout ging.
En toen ontdekten we iets bijzonders.
