Zo aan het begin van het schooljaar worden er vaak mooie plannen gemaakt. Projecten, lessenseries, activiteiten: alles wat maar hoort bij een zelfsturend team komt maar voorbij. Heerlijk toch, die autonomie? Nou… ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik heb de bingokaart al vol. Want een Project is tegenwoordig niet zomaar een project: er moeten ‘concrete’ (zijn vrijwel altijd abstract en vaag) doelstellingen geformuleerd worden, die moeten natuurlijk altijd SMART zijn en het duurt niet lang of er is iemand die van alles doet in het onderwijs, behalve lesgeven, die nog eens komt met de opmerking: ‘vergeten jullie dit niet langs de PDCA-cyclus te leggen’?
Echt waar, iedere keer als deze termen op een vergadertafel landen, denk ik aan de arme puppy’s die op dat moment sterven. Ik wil best geloven dat er scholen zijn die daadwerkelijk hun onderwijs hebben verbeterd via Design thinking, scrummen en GROW-modellen, maar ik heb nog nooit iemand horen zeggen ‘op deze school zitten ze echt lekker in de PDCA, en dat mérk je.’ Zelf werk ik al jaren via het IDMW™-model, en dat werkt als een tierelier. Nu ik dit jaar dertig jaar onderwijs vier -vroeger kwam je dan net kijken, tegenwoordig ben je écht een veteraan- vond ik het eigenlijk tijd worden om het model cadeau te geven aan mijn collega’s. Dit is namelijk HET MODEL WAAR JE OP ZAT TE WACHTEN. Werkt altijd, voor iedereen.
